پژوهش نشان میدهد افرادی که دارای دو گونه ژنتیکی مرتبط با اشتها و گوارش هستند با استفاده از داروهای تزریقی برای درمان چاقی مانند ویگووی و مانجارو کاهش وزن بیشتری پیدا میکنند.
یافتههای منتشرشده در مجله نیچر نشان میدهد برخی افراد کاهش وزن بیشتری نسبت به دیگران پیدا میکنند و به طور مشخص در طول استفاده از داروها عوارض جانبی ناخوشایند کمتری مانند حالت تهوع و دلبههمخوردگی دارند.
این داروهای رایج برای کاهش وزن به صورت هورمون طبیعی گوارشی احساس سیری عمل میکنند و اشتهای افراد را از بین میبرند.
هرچند ژنها تاثیر اندکی بر چگونگی عملکرد بهینه این داروها دارند اما متخصصان میگویند عوامل دیگری مانند جنسیت، سن و حتی خاستگاه نژادی افراد میتواند بر تاثیر آنها اثر بگذارد.
میلیونها نفر در جهان در سال گذشته از داروهای کاهش وزن استفاده کردهاند و این تعداد رو به افزایش است.
میزان کاهش وزن با استفاده از داروهای لاغری گوناگونی و تفاوت گستردهای در میان افراد دارد. پژوهشهای دارویی نشان میدهد افراد با استفاده از داروی سماگلوتید (اوزمپیک، ویگووی) تا ۱۴٪ و با استفاده از داروی تیرزپاتید (مانجارو) ۲۰٪ کاهش وزن پیدا میکنند.
این پژوهش بر مبنای آزمایش ۱۵ هزار نفر از افرادی انجام شده است که داروهای کاهش وزن را استفاده کردهاند. آنها به طور متوسط ۱۱/۷ درصد از وزن خود را در یک دوره حدود هشت ماهه استفاده از دارو از دست دادند. برخی از این افراد ۳۰٪ کاهش وزن داشتند درحالی که برخی دیگر بسیار کم یا هیچ کاهش وزن نداشتند.
