روایت یک تندیس؛ به رنگ ایران

در هشتمین دوره فارمکس، تندیسی به برگزیدگان اهدا شد که برای ما تنها یک یادبود نبود؛ روایتی نمادین از ایران و صنعت دارویی ایران بود.
فرم اصلی تندیس، نقشه ایران است؛ سرزمینی که صنعت دارو، دانش، تجربه و بخش بزرگی از زیرساخت‌های حیاتی آن را در خود جای داده است. انتخاب رنگ طلایی نیز اتفاقی نیست؛ طلایی، یادآور ارزش، ماندگاری و گنجینه‌ای است که باید حفظ و به نسل‌های بعد سپرده شود؛ گویی خاک این سرزمین و سرمایه‌های علمی و صنعتی آن، ارزشی فراتر از یک دارایی معمولی دارند.

در قلب این نقشه، نشان هشتمین دوره فارمکس قرار گرفته و هشت خط پیرامون آن، نمادی از هشتمین دوره و در عین حال تصویری از پیوند اجزای مختلف زنجیره صنعت دارو است؛ از دانش و تحقیق و مواد اولیه تا تولید، تجهیزات، فناوری، خدمات تخصصی و تمام انسان‌هایی که این زنجیره را زنده نگه می‌دارند.
خطوطی که از یکدیگر جدا نیستند؛ در هم حرکت می‌کنند، به یکدیگر می‌رسند و در کنار هم معنا پیدا می‌کنند؛ درست مانند صنعتی که در روزهای دشوار، بقای آن به همبستگی، همکاری و حفظ پیوستگی زنجیره تأمین و تولید وابسته است.
امسال، این مفهوم برای ما معنای عمیق‌تری داشت.

در روزهایی که کشور شرایطی سخت و متفاوت را تجربه کرد، حفظ آب و خاک این سرزمین، زیرساخت‌های تولید و توان دارویی کشور برای همه ما اهمیتی دوچندان پیدا کرد. برای صنعت دارو، تاب‌آوری فقط یک واژه نیست؛ یعنی حفظ چراغ تولید، حفظ دانش، حفظ نیروی انسانی و حفظ توان تأمین داروی مورد نیاز مردم ایران.

شاید به همین دلیل، این تندیس را می‌توان در یک جمله خلاصه کرد:
هشت خط در دل ایران؛
نماد همبستگی زنجیره‌ای که برای حفظ دارو،
باید ایران را حفظ کند و برای حفظ ایران،
باید با هم بماند.

تندیس هشتمین فارمکس؛
روایتی از ایران، دارو و همبستگی.